„Алилуја! Фалете Го Господа, зашто е добар, пејте Му на нашиот Бог, зашто е благ; Тој е достоен за секаква пофалба.“ (Псалм 147,1)
Душата може да се вивне кон небото на крилјата на своите фалбоспеви. Бога го слават со песна и со музика во небесните дворови и, додека ја изразуваме нашата благодарност, ние го усогласуваме нашето богослужение со богослужението на небесните чети. „Тој што со благодарност принесува жртва навистина ме почитува“ кажува Бог (Псалм 50,23). Да дојдеме радосно и со почит пред нашиот Творец, со „фалбоспев и со громка песна“ (Исаија 51,3). (Патот кон Христа, стр. 104. оригинал)
Кога човечките суштества се исполнети со Духот и пеат со разбирање, небесните ангели таквата песна ја надополнуваат со својата музика и се придружуваат на фалбоспевот. Оној кој нè опсипал со дарови кои ќе нè оспособат да бидеме работници заедно со Бога, бара од Своите слуги да го негуваат својот глас за да можат да зборуваат и пеат, така што сите ќе можат да ги разберат. Не е потребно да се пее премногу гласно; гласот треба да биде само чист и одреден, а зборовите треба јасно и разбирливо да се изговараат. На негувањето на гласот сите треба да посветат и време и труд, за Божјата слава да биде отпеана со јасен, благ глас, без грубости и острина кои го параат увото. Вештината на пеењето е Божји дар; и треба, како и другите дарови да се употребува за Негова слава. (Сведоштва за црквата, вол. 9, стр. 143. оригинал)
