„А онаа која живее сладострасно, жива е умрена.“ (1. Тимотеј 5,6)
Оние што ја сакаат насладата можат да задржат облик на побожност, но немаат жива врска со Бога. Нивната вера е мртва, а нивната ревност исчезнала. (Порака до младите, стр. 142. оригинал)
Иако се запишани во црковните книги, тие не се преобратени. Тие можат да учествуваат во црковните служби, можат да го пеат псалмот: „Како кошутата што жеднее за изворните води, така мојата душа копнее по тебе, Господе“ (Псалм 42,1) но тоа е лажно сведочење! Тие воопшто не се поправедни во Божјите очи од најлошиот грешник. Душата која копнее по возбудливи световни уживања и умот кој е окупиран со желба да се расфрла, не можат да му служат на Бога… Тој копнее да ги задоволи своите похотливи желби и бира грешна атмосфера. (Христови параболи, стр. 270. оригинал)
Оние кои тврдат дека се христијани, световните христијани, не се запознаени со небесните работи. Тие никогаш нема да поминат низ вратата на Новиот Ерусалим за да земат учество во она што досега не го привлекувало нивното внимание. Тие не го вежбале својот ум во побожност и размислувања за небото и Бога. И како тогаш тие, би можеле да учествуваат во небесното богослужение? Како би можеле да уживаат во духовното, чисто, свето небо, кога за ова не размислувале со задоволство на земјата? (Сведоштва за црквата, вол. 2, стр. 265. оригинал)
