„Ливадите се китат со стада, долините се покриваат со жито; насекаде радосни воскликнувања, песна.“ (Псалм 65,13)
Поминало едно столетие откако Израел, под власта на царот Давид, сложно и радосно пеел химни на благодарност кон Севишниот, признавајќи ја својата целосна зависност од Него за секојдневните благослови. Да ги слушнеме зборовите на благодарност што тогаш народот ги пеел:
„О Боже, спасение наше…
ги полниш со радост утрата и вечерите.
Ти ја посетуваш земјата, и ја напојуваш,
ја збогатуваш со реката Божја, која е полна со вода:
Ти обезбедуваш жито, бидејќи така си ја устроил.
Ги напојуваш браздите нејзини обилно,
Ти чиниш дождот да се симне во грутките нејзини:
Со дождовни капки ја размекнуваш, и
ѝ ги благословуваш посевите.
Ја овенчуваш годината со Твојата добрина
плодност никнува зад Твоите стапалки.
Се појавуваат пасишта по пустините:
и ритчињата се исполнуваат со радост.
Ливадите се китат со стада,
а долините се покриваат со жито;
воскликнуваат и пеат.“ (Пророци и цареви, стр. 133.134. оригинал)
