„Љубезните зборови се мед во саќи, сладост на душата и лек на коските.“ (Пословици 16,24)
Oхрaбрувaчкитe збoрoви, упaтeни кoн нeкoja бoлнa и oбeсхрaбрeнa душa, Спaситeлoт ги прифaќa кaкo дa стe му ги упaтилe личнo Нeму. Нeбeснитe aнгeли глeдaaт нa нaс сo зaдoвoлствo и oдoбрувaњe, кoгa нaстojувaмe дa ги утeшимe срцaтa нa oжaлoстeнитe. (Здравје и среќа, стр. 159. оригинал)
Христовата благодат треба да управува со темпераментот и со гласот. Нејзиното дејствување ќе се гледа во учтивоста и нежното внимание што братот му го покажува на братот, во љубезните и охрабрувачки зборови. (Христови параболи, стр. 102. оригинал)
Треба да се нагласува влијанието на умот врз телото исто како и влијанието на телото врз умот… Штетните, па дури и разорни последици од гневот, незадоволството, себичноста, порочноста, и од друга страна, прекрасната животна сила која се наоѓа во доброто расположение, несебичноста, благодарноста – сето тоа исто така треба да се прикаже… „Пријатните зборови“, вели Писмото, не се само „сладост на душата“, туку и „лековити за коските“. (Воспитување, стр. 197. оригинал)
