Народот што го повикал Бог да биде „столб и тврдина на вистината“ (1 Тимотеј 3,15), станал претставник на сатаната. Извршувал задача што му ја доверил сатаната за со погрешно претставување на Божјиот карактер да го наведе светот Бога да го смета за тиран. И свештениците, кои служеле во храмот, ја загубиле од вид смислата на службата што ја вршеле. Тие престанале во симболите да ја гледаат суштината. Кога ги принесувале жртвените дарови, се однесувале како артисти на сцена. Обредите што ги воспоставил Бог станале средство за заслепување на умот и за стврднување на срцето. Со овие канали Бог не можел веќе ништо да стори за човекот. Целиот систем морал да се укине.

Пред целата вселена се покажало дека без Бога паднатото човештво не може да се подигне. Сатаната ликувал што успеал во човечкиот род да го унижи Божјиот лик. Тогаш Исус дошол да го обнови во човекот ликот на Творецот. Никој друг, освен Христос, не е во состојба повторно да го изгради карактерот што е упропастен со гревот. Тој дошол да ги истера демоните што господареле со волјата, да нè подигне од правот и повторно да ни ја врати сличноста со себеси, разубавувајќи ја истата со својата слава.