„А кога ќе си спомнам за твоите солзи, копнеам да те видам, да се исполнам со радост.“ (2. Тимотеј 1,4)
Ние губиме кога го занемаруваме предимството на меѓусебното дружење, јакнењето и храбрењето во служењето на Бога. Тогаш вистините на Неговата Реч ја губат својата јасност и важност за нас. Нашите срца не се повеќе просветлени ниту поттикнати со нивното посветувачко влијание и ние духовно слабееме. Во нашето дружење како христијани многу губиме поради недостиг од меѓусебно сочувство. Оној што се затвора сам во себе не ја зазема положбата што му ја одредил Бог…
Кога христијаните меѓусебно би се дружеле, кога меѓусебно би разговарале за Божјата љубов и за драгоцените вистини на откупувањето, нивните срца би биле освежени и тие меѓусебно би се крепеле. (Патот кон Христа, стр. 101. оригинал)
Сите ние сме деца на еден татко и, што се однесува до нашата среќа, зависиме еден од друг. Врз нас полагаат право и Бог и луѓето. Вистинска нега на општествените особини во нашата природа е другите да ги сториме среќни. Она што одвнатре не врзува со нашите браќа ни донесува и на самите нас среќа кога се трудиме да ги усреќиме другите. (Патријарси и пророци, стр. 541. оригинал)
