„И левитите го смируваа сиот народ, велејќи: ‘Смирете се: ова е свет ден. Не тажете!’ И сиот народ отиде да јаде и да пие, и да испраќа оброци, и да слави голема прослава: зашто ги сфатија зборовите, кои им беа објавени.“ (Неемија 8,11.12)
Настапило време за празникот на Трубите. Во Ерусалим се собрало големо мноштво. Глетката едновремено била и тажна и интересна. Ѕидовите околу Ерусалим биле повторно подигнати и портите поставени, но поголемиот дел од градот бил сѐ уште во урнатини. На дрвена платформа, издигната сред една од најшироките улици и опкружена со тажни остатоци од некогашната Јудина слава, застанал Ездра, сега веќе човек во години.…
Некои од свештениците и Левитите му помогнале на Ездра да ги објасни начелата на законот… „Ушите на целиот народ беа обрнати кон книгата на законот.“ Внимателно и со почит ги слушале зборовите на Севишниот. Додека законот бил објаснуван, тие ја сфатиле својата вина и се ражалостиле поради своите престапи. Меѓутоа, тој ден бил ден за славење, ден на радост, свет собор; ден во кој Господ му заповедал на народот да се весели и да се радува. Народот бил повикан да ја совлада тагата и да се радува на големата Божја милост…
Првиот дел од денот бил посветен на богослужение, а останатиот дел од времето народот го поминал сеќавајќи се со благодарност на Божјите благослови и уживајќи во благодетите со кои ги опсипал. На сиромашните коишто не биле во состојба сами нешто да приготват, им бил даден дел. Меѓу собраните владеела голема радост што ги слушале и ги разбирале зборовите на Законот. (Пророци и цареви, стр. 661.662. оригинал)
