„Блажен е човек, кој секогаш се бои, зашто човек со тврдо срце запаѓа во несреќа.“ (Пословици 28,14)
Без Божји страв никој не може да биде вистински среќен. (Сведоштва за црквата, вол. 4, стр. 435. оригинал)
Оние кои ја разбираат големината, возвишеноста и величеството Божјо ќе го земаат Неговото име во својата уста со стравопочит. Тој живее во непристапна светлина; човек не може да Го види и да остане жив. (Рани списи, стр. 122. оригинал)
„Затоа… да бидеме благодарни со што Му служиме благоугодно на Бога, со страв и со почитување.“ (Евреите 12,28)
Вистинското почитување кон Бога е инспирирано од чувството за Неговата бесконечна големина и од свеста за Неговото присуство. Со вакво чувство за Невидливиот, треба да биде длабоко импресионирано секое срце… „Свето и достојно за почитување е Неговото име“, изјавува псалмистот. Ангелите, кога го изговараат тоа име, ги покриваат своите лица. Со какво почитување, тогаш, ние, кои сме паднати и грешни, треба да го изговараме на нашите усни! (Gospel Workers, p. 178)
