„И одете во љубов, како што и Христос ве љубеше вас и Се предаде Себеси за нас, како принос и жртва на Бога за благопријатен мирис.“ (Ефесјаните 5,2)
Не е потребно да почнеме со тоа што ќе се обидеме да се љубиме еден со друг. Потребна е Христова љубов во срцето. Ако „јас“ исчезнало во Христа, вистинската љубов ќе се појави сама од себе. Ние ќе победиме со својата трпеливост. Трпението во службата донесува спокојство на душата. Понизните, вредни и верни работници се тие кои го промовираат доброто на Израел. Еден збор на љубов и охрабрување ќе направи повеќе да го потчини лошиот темперамент и самоволие, отколку сите замерки и лоши зборови кои би ги упатиле на сметка на заблудениот.
Веста на Учителот мора се објавува во Негов Дух. Ќе бидеме безбедни единствено ако своите мисли и побуди ги потчиниме на власта на Големиот Учител. Божјите ангели ќе подарат богато искуство на секој вистински работник кој така ќе постапува. Понизноста ќе ги обликува нашите зборови во изрази на христијанска нежност. (Сведоштва за црквата, вол. 7, стр. 266)
Во секој миг на Христовиот престој на земјата, од Него како незапирлива река се излевала Божјата љубов. Сите што се исполнети со неговиот Дух, ќе сакаат онака како што сакал Тој. Со истото начело што го движело Христа, ќе бидат вдахнати и тие во сите свои меѓусебни односи.
Оваа љубов е доказ за нивното учеништво.. Кога луѓето се поврзани меѓусебно, не со сила или со лични интереси, туку со љубов, покажуваат дека дејствува едно влијание што е повозвишено од секое човечко влијание. Таму каде што постои такво единство, тоа е доказ дека во човечкиот род е обновен Божјиот лик и дека им е всадено ново животно начело. (Копнежот на вековите, стр. 678. оригинал)
