„Ја возљуби правдата, а го замрази беззаконието, затоа, о Боже, Твојот Бог Те помаза со масло на радоста, повеќе од Твоите соучесници.“ (Евреите 1,9)
Мнозина имаат погрешни поими за Христовиот живот и карактер. Тие мислат дека на Христа му недостигало топлина и ведрина, дека бил намуртен, остар и невесел. Во многу случаи целото верско искуство е обоено со вакви мрачни гледишта.
Често се зборува дека Исус плачел, а дека не е познато оти кога и да е се насмевнал. Нашиот Спасител навистина бил човек на болката, запознат со тагата, зашто го отворил своето срце за сите човечки страдања. Но, иако Неговиот живот бил полн со самооткажување, засенчен со болки и грижи, Неговиот дух не потклекнал. Неговото лице не изразувало болка и незадоволство, туку смирена ведрина. Неговото срце било извор на живот; и секаде каде што одел, донесувал одмор и мир, радост и веселба. (Патот кон Христа, стр. 120. оригинал)
