„Неа ја имаме како безбедна и цврста котва на душата, која навлегува и зад завесата.“ (Евреите 6,19)
Вистина е дека ќе доживуваме разочарувања, дека мораме да очекуваме неволи, но сето тоа треба да му го препуштиме на Бога, без разлика дали е мало или големо. Тој нема да се збуни од нашите бројни и разновидни жалби, ниту нашето бреме ќе Му биде претешко. Тој се грижи за секое семејство и го штити секој поединец, Тој сочувствува со нас во секоја наша грижа и жалост. Тој ја забележува секоја солза и има сомилост кон нашите слабости. Сите неволји и искушенија што нѐ снаоѓаат, Тој ги дозволил од љубов кон нас, за да ги спроведе своите намери, „да станеме учесници во Неговата светост“, а со тоа и соучесници во радоста што ја дава Неговото присуство…
Ограничените погледи на мнозина за возвишениот карактер и служба на Христа, го намалуваат нивното верско искуство, и во голема мера го спречуваат нивното напредување во живеење побожен живот. Личната вера на нашиот народ е на низок степен. Формализмот и верата само со зборови се застапени во голема мера. Нашето верско искуство мора да биде подлабоко и потрајно… Задачата на христијаните во овој живот е да го прикажуваат Христа на овој свет и во животот да го откријат Неговиот благословен карактер. Ако Бог ни дал светлина, ни ја дал за да ја откриеме на другите. Но, со оглед на светлината што ја примивме и можностите кои ги имаме за да допреме до срцата на другите, резултатите од нашата работа беа премногу незначителни… Сесрдно и со молитва мораме да го прегледаме Светото Писмо и нашите срца мора постојано да се издигнуваат кон Бога со вера, надеж и непрестана благодарност. (Сведоштва за црквата, вол. 5, стр. 742-744)
