„Ги привлекував со човечки јажиња, со врските на љубовта; им бев како оној, кој во нивната челуст ја олабавува уздата; се наведнував над него и му давав да јаде.“ (Осија 11,4)
Пастирот на Истокот не ги тера овците. Тој не користи сила ниту страв, туку оди пред нив и ги вика. Така прави и Спасителот – Пастир со своите овци… Преку пророкот, Исус објавува… „затоа постојано ти укажувам милост“. Тој никого не го присилува да го следи…
Стравот од казна или љубовта кон вечна награда не е она што ги наведува Христовите ученици да го следат. Тие ја набљудуваат неспоредливата љубов на Спасителот, откриена низ неговиот престој на земјата, од јаслите во Витлеем до крстот на Голгота, а Неговата појава ја привлекува, ја смекнува и ја покорува душата. Во срцето на оние што го набљудуваат се буди љубов. Тие го слушаат Неговиот глас и го следат…
Патеката може да биде стрма и нерамна, но Исус веќе поминал по неа; неговите стапалки ги изгазиле острите трње за да го сторат нашиот пат полесен. Секој товар што сме повикани да го понесеме ние, и самиот Тој го носел.
Иако сега се вознел на небото во Божје присуство, делејќи го престолот на вселената, Исус ништо не загубил од својата сочувствителна природа. Денеска истото нежно, сочувствително срце, е отворено за сите страдања на човештвото. Раката што била прободена, денеска е подадена за многу поизобилно да го благослови Неговиот народ кој е на светот… Спасителот би поминал низ смртни маки на Голгота кога би бил во прашање само еден човек да се спаси за Неговото царство. Тој никогаш нема да го напушти човекот за кого што умрел. Ако Неговите следбеници не решат да го напуштат, Тој цврсто ги држи. (Копнежот на вековите, стр. 480. оригинал)
