„Испитај ме целиот, Боже, запознај ми го срцето, испитај ме и запознај ги моите мисли: Погледај да не одам по гибелен пат и поведи ме по вечниот пат!“ (Псалм 139,23.24)
Ништо не е поизмамливо од лукавството на гревот. Сатаната е тој кој заслепува, заведува и води во пропаст. Тој не настапува веднаш со цела низа на свои искушенија. Тој ги прикрива своите искушенија со привид на добрина. Во забавите и безумствата тој меша и по нешто добро и измамените души го користат тоа како изговор дека од тоа би имале голема корист. Но тоа е само измамливата страна. Сатаната успева со своите пеколни измами затоа што се крие зад маска. Откако заведените души ќе направат еден чекор, потоа се подготвени за следниот. Многу е попријатно да се следат желбите на сопственото срце, отколку да се внимава и да се одбијат првите настојувања на лукавиот непријател, и со тоа да му се затвори вратата.
О, колку будно Сатаната следи кога неговата мамка толку лесно се прифаќа, и кога гледа како душите чекорат по патеката што самиот им ја подготвил! Тој не сака тие да се откажат од молитвата и надворешното извршување на верските должности; зашто токму така може уште повеќе да ги искористи за својата служба. Тој ја меша својата измама и лукавост со нивните искуства и исповеди, и на тој начин извлекува за себе најголема корист.
Потребно е длабоко самоиспитување. Внимателно треба да се испитуваме во светлината на Божјата Реч: „Дали сум здрав, или сум расипан во срцето? Дали сум обновен во Христос, или сè уште сум телесен, само со нова облека однадвор?“ Застанете пред Божјиот суд и видете – под Божјата светлина – дали има некој таен грев, некое беззаконие, некој идол што сè уште не сте го жртвувале… Постапувајте искрено со својата душа. Истражувајте внимателно. (Порака до младите, стр. 83-84. оригинал)
